Het is inmiddels alweer anderhalf jaar geleden dat ik mijn achillespees afscheurde. Een tijdje niet kunnen bewegen deed niet alleen iets met mijn lijf, maar ook mentaal. Dankzij een nieuwe fysio die holistisch naar mijn lijf keek en mijn enkel wist te mobiliseren, ging ik stap voor stap vooruit. Na een jaar begon ik zelfs voorzichtig met een rondje hardlopen. En sinds een paar weken ben ik weer gestart met kickboksen. Mijn lichaam is voorzichtiger, soms zelfs een beetje wantrouwig. Je weet dat je weer wilt bewegen, maar ergens zit ook dat stemmetje: kan dit wel weer?
Kickboksen werd voor mij een manier om dat vertrouwen langzaam terug te vinden. Rustig ging ik één-op-één met mijn personal trainer aan de slag. De eerste training na een blessure is vooral zoeken. Hij zei: “We gaan kijken hoe belastbaar je bent.” Met de juiste oefeningen, geduld en het opnieuw onder de knie krijgen van de techniek, ging ik van start. Je voelt waar je lichaam nog stijf is en waar kracht weg is, zoals in mijn kuit. Waar je balans anders voelt dan voorheen.
Spanning kwijtraken
Maar er gebeurde ook iets anders. Bewegen maakt ruimte in je hoofd, maakt je mentaal fit. Na een training is mijn hoofd nu helder. Tijdens het kickboksen laat je spanning los via beweging. Tijdens het schrijven laat je spanning kwijt met woorden. Hoewel mijn been nooit meer helemaal wordt zoals het was, gaat het erom opnieuw te leren luisteren naar je lichaam. Soms betekent het dat we een training rustiger aan doen of een oefening overslaan. En soms juist merken dat je sterker bent dan je dacht.
De eerste groepsles voelde dan ook als een overwinning. Voor het eerst weer losgaan op die bokszak. Heerlijk! Eigenlijk geldt dat ook voor schrijven. Je kunt een tekst niet forceren. Je kunt hem alleen de ruimte geven om te ontstaan. Maar als je gewoon begint, met één stoot of één zin, dan volgt de rest vanzelf.
